
Öncelikle yayın hayatına yeni başlayan Doğan Habere hayırlı olsun dileklerimi iletiyorum. Basın dünyasına yeni bir ses, yeni bir bakış açısı ve yeni bir soluk kazandırmasını temenni ediyorum. Bu sayfada kaleme alacağım ilk yazımda ise siyasetin önemli bir başlığına, teşkilat kültürüne ve görev almanın taşıdığı sorumluluğa değinmek istiyorum.
Bir süredir siyasi temsilcilerin çalışmalarını yakından takip eden, milletvekillerinin faaliyetlerini kamuoyuyla buluşturan bir program hazırlayan ve aynı zamanda akademik çalışmalarını iletişim alanında sürdüren bir kadın olarak şunu söyleyebilirim: Siyaseti yalnızca kürsülerden yapılan konuşmalarla ya da sosyal medyada paylaşılan fotoğraflarla değerlendirmek yeterli değil. Siyasetin asıl karşılığı, toplumla kurulan bağda ve üstlenilen sorumlulukta ortaya çıkıyor.
Bir siyasi partiye üye olmak, öncelikle bir aidiyet ve fikir ortaklığı meselesidir. Ancak bu aidiyet, beraberinde sorumluluğu da getirir. Çünkü siyaset, yalnızca aynı düşünce etrafında bir araya gelmek değil, o düşünceyi temsil edebilmek, anlatabilmek ve toplumun beklentilerine cevap verebilmektir.
Teşkilatlarda görev almak ise bu sorumluluğu daha da artırır. İl başkanlığı, ilçe başkanlığı, gençlik kolları veya kadın kolları başkanlığı… Her biri farklı bir görev alanı gibi görünse de özünde aynı soruyu barındırır: Bu görev, toplum için ne üretiyor?
Özellikle kadın kolları başkanlığı, üzerinde ayrıca durulması gereken bir sorumluluktur. Kadınların siyasetteki varlığı, yalnızca sayısal temsiliyetle ölçülemez. Kadınların karar mekanizmalarında söz sahibi olması, fikirlerinin dikkate alınması ve toplumsal meselelerin çözümünde etkin rol üstlenmesi gerekir.
Bir kadın kolları başkanı, yalnızca belirli günlerde etkinlik düzenleyen, toplantılara katılan veya protokol fotoğraflarında yer alan bir isim olmamalıdır. Kadınların sorunlarını dinleyen, onların taleplerini ilgili mercilere taşıyan, genç kadınlara alan açan ve toplumun farklı kesimleriyle iletişim kurabilen bir temsilci olmalıdır.
Çünkü temsil etmek, görünür olmaktan çok daha fazlasıdır. Temsil etmek; dinlemek, anlamak, çözüm aramak ve gerektiğinde sorumluluk üstlenmektir.
Elbette bu yaklaşım yalnızca kadın kollarıyla sınırlı değildir. Siyasetin her kademesinde görev alan kişilerin, bulundukları makamın kendilerine sağladığı imkânlardan önce o makamın gerektirdiği sorumlulukları düşünmesi gerekir.
Teşkilatçılık biraz da vefa meselesidir. Birlikte yol yürüdüğü insanları yalnızca ihtiyaç duyulduğunda hatırlamamak, emek verenleri görmek, farklı fikirleri dinlemek ve yeni isimlerin önünü açmak gerekir. Çünkü güçlü teşkilatlar, yalnızca belirli isimlerin etrafında şekillenen değil, ortak akılla büyüyen yapılardır.
Siyasette eleştiriye açık olmak da bu kültürün önemli bir parçasıdır. Her farklı düşünceyi bir karşıtlık olarak değerlendirmek yerine, yapıcı eleştiriyi gelişimin bir imkânı olarak görmek gerekir. Bir siyasi yapıyı güçlü kılan, herkesin aynı cümleleri kurması değil, ortak hedefler doğrultusunda farklı fikirlerin de değer bulabilmesidir.
Bugün siyasetin en çok ihtiyaç duyduğu şey belki de tam olarak budur: Daha fazla görünürlük değil, daha fazla sorumluluk; daha fazla unvan değil, daha fazla emek; daha fazla konuşmak değil, daha fazla dinlemek.
Görevler değişir, makamlar el değiştirir, dönemler sona erer. Geriye ise insanların hafızasında kalan davranışlar, verilen emekler ve kurulan gönül bağları kalır.
Siyasette asıl başarı, görevde bulunduğun süre boyunca kaç kişinin seni tanıdığı değil, görevin sona erdiğinde kaç kişinin senin emeğini hatırladığıdır.
Belki de kendimize zaman zaman şu soruyu sormalıyız: Biz siyasetin neresindeyiz? Bir unvanın mı sahibiyiz, yoksa üstlendiğimiz sorumluluğun gerçekten taşıyıcısı mıyız?
Çünkü siyaset, makam sahibi olma sanatı değil, topluma karşı sorumluluk taşıma iradesidir.
Yorumlar