SİVAS’IN MAKUS TALİHİ: BİR ÖĞRETMENİN GÖZYAŞLARI, BİR GENCİN İŞSİZLİĞİ

Yayınlanma Tarihi : 30 Ekim 2026, 22:24

Adem AKGÜL

Sivas Doğan Haber ailesinden bir gazeteci olarak, objektif ve tarafsız yayıncılık anlayışıyla Sivas’ın sesi olmayı hedefleyen bu kıymetli platformda köşe yazıları yazacak olmanın mutluluğunu ve onurunu yaşıyorum.

Bir gazeteci olarak amacım; Sivas’ın gündemini, şehrimizde hayata geçirilen hizmetleri, projeleri ve çalışmaları kamuoyuyla paylaşmak, eksikleri dile getirmek, çözüm önerileri sunmak ve şehrimizin geleceğine katkıda bulunmak olacak. Valiliğimizden belediyemize, kamu kurumlarımızdan sivil toplum kuruluşlarımıza kadar Sivas için emek veren herkesin çalışmalarını elbette ele alacağız.

Ancak bazen bir şehrin gündemini anlamak için yapılan hizmetleri sıralamak yetmez. Bazen tek bir insanın yaşadığı acı, o şehrin çözüm bekleyen en büyük sorununu bütün çıplaklığıyla ortaya koyar.

Benim için de dün tam olarak böyle bir gündü.

Bir öğretmenin gözyaşlarında saklı Sivas gerçeği

Ülkemizin farklı bölgelerinde yüzlerce öğrenci yetiştirmiş, nice insanın hayatına dokunmuş, eli öpülesi emekli bir öğretmenimizle karşılaştım.

Öğretmenimiz emekli olduktan sonra amansız hastalıkla, kanserle mücadele etmeye başlamış. Tedavi görmüş, hastalığı yenmiş. Ancak bir süre sonra kanser başka bir bölgede yeniden ortaya çıkmış. Ankara, Sivas ve Kayseri üçgeninde devam eden zorlu bir tedavi süreci başlamış.

Bir tarafta hayatını tehdit eden hastalık, diğer tarafta ailesi için duyduğu kaygılar…

İki evladı var. Evlatlarından biri kamuda görev yapıyor. Diğeri ise üniversite mezunu, silahlı özel güvenlik sertifikasına sahip, çalışabilecek durumda genç bir kardeşimiz.

Babası hastalanmadan önce İstanbul Havalimanı’nda güvenlik görevlisi olarak çalışan bu genç, babasının tedavi sürecinde yanında olabilmek için Sivas’a dönmüş. Ailesi, babasının hastane yolculuklarında ona destek olabilmesi için kendisini İstanbul’dan çağırmış.

Aradan yaklaşık iki yıl geçmiş.

Peki, bu iki yıl içerisinde ne olmuş?

Genç kardeşimiz, memleketinde iş bulabilmek için çaba göstermiş. İŞKUR üzerinden girişimlerde bulunmuş, çeşitli iş başvuruları yapmış. Ancak bütün bu çabalara rağmen henüz bir sonuç alamamış.

Bir tarafta kanserle mücadele eden bir baba, diğer tarafta babasının yanında olmak için hayatını ve işini geride bırakan, şimdi ise kendi geleceği için mücadele eden bir evlat…

Ve bütün bunların ortasında, evladının işsizliğine üzülen bir anne babanın çaresizliği…

Öğretmenimiz bunları anlatırken gözyaşlarına hâkim olamadı. Hastalığının verdiği yorgunluk, evladının geleceğine ilişkin kaygıları ve Sivas’ın yıllardır çözülemeyen işsizlik meselesi bir anda yüreğinden döküldü. Hıçkıra hıçkıra ağladı.

İnanın, o an bir gazeteci olarak değil, her şeyden önce bir insan olarak derinden sarsıldım.

Çünkü karşımda yalnızca hastalıkla mücadele eden bir baba yoktu. Yıllarca bu ülkeye hizmet etmiş, yüzlerce öğrenci yetiştirmiş bir öğretmenin, evladının geleceği için duyduğu çaresizlik vardı.

Sivas’ın en büyük meselesi: Gençlerine iş ve gelecek sunabilmek

Şimdi sormak istiyorum:

Bir öğretmen, ömrünü ülkemizin evlatlarını yetiştirmeye adamışsa; o öğretmenin kendi evladının geleceği için bu kadar kaygılanması, hepimizin üzerinde düşünmesi gereken bir mesele değil midir?

Elbette hiç kimseye iş garantisi vermek mümkün değildir. Elbette işsizlik yalnızca Sivas’a özgü bir sorun değildir. Ancak bir şehir, yetiştirdiği gençlere kendi memleketinde çalışma, üretme ve hayat kurma imkânı sunamıyorsa burada hepimizin düşünmesi gereken ciddi bir mesele vardır.

Sivas’ın meselesi yalnızca göç değildir. Sivas’ın meselesi, göçe neden olan şartları ortadan kaldırabilmektir.

Gençlerimiz üniversite okuyor, meslek ediniyor, sertifikalar alıyor. Ardından iş bulabilmek için büyük şehirlere gitmek zorunda kalıyor. Kimi ailesini geride bırakıyor, kimi memleketine dönmek istese de iş bulamıyor. Kimi de ailesinin hastalığı nedeniyle şehrine dönüyor, fakat bu defa kendi hayatını kurmakta zorlanıyor.

Sonra hep birlikte soruyoruz: Sivas neden göç veriyor?

İşte cevap, bazen bir istatistikte değil, bir öğretmenin gözyaşlarında saklıdır.

Kurumlara, siyasetçilere ve iş dünyasına çağrım

Buradan Sivas Valiliğimize, belediyemize, kamu kurumlarımıza, milletvekillerimize, siyasi partilerimize, İŞKUR’a, sivil toplum kuruluşlarımıza ve şehrimizin iş dünyasına samimi bir çağrıda bulunmak istiyorum.

Gelin, Sivas’ın işsizlik meselesini yalnızca konuşmayalım; çözmek için ortak bir irade ortaya koyalım.

Gençlerimizin eğitimlerini, mesleklerini ve niteliklerini dikkate alan istihdam projeleri geliştirelim. Özel sektör yatırımlarını artıracak adımlar atalım. İşverenlerle iş arayan gençleri buluşturan daha etkili mekanizmalar oluşturalım. Mesleki eğitim ile iş hayatı arasındaki bağı güçlendirelim.

Özellikle ailesinin bakımı için memleketine dönmek zorunda kalan, çalışma isteği ve mesleki yeterliliği bulunan gençlerimizin durumunu da görmezden gelmeyelim.

Belki bu yazı vesilesiyle, iki yıldır iş arayan o genç kardeşimize bir iş kapısı açılır. Belki bir kurumumuz, bir işverenimiz ya da bir hayırseverimiz bu aileye el uzatır. Belki de bu hikâye, Sivas’ta benzer durumda olan yüzlerce gencimizin sorunlarının daha geniş bir şekilde ele alınmasına vesile olur.

Benim beklentim yalnızca bir kişinin iş bulması değil. Elbette o gencimizin iş bulmasını gönülden istiyorum. Ancak asıl arzum, Sivas’ta hiçbir gencimizin geleceğini kurabilmek için memleketinden ayrılmak zorunda hissetmemesi; hiçbir ailenin evladının işsizliği karşısında çaresizlik gözyaşları dökmemesidir.

Bir şehrin gerçek başarısı, insanına sahip çıkmasıdır

Bir şehrin başarısı yalnızca yapılan yollarla, binalarla, projelerle ve yatırımlarla ölçülmez. Bütün bunlar elbette önemlidir. Ancak bir şehrin gerçek gücü, insanına ne kadar sahip çıktığıyla da ölçülür.

Gençleri iş bulabiliyor mu? Aileler çocuklarının geleceğinden umutlu mu? Üniversite mezunları mesleklerini icra edebiliyor mu? İnsanlar doğdukları, büyüdükleri ve sevdiklerinin yaşadığı şehirde bir gelecek kurabiliyor mu?

Bence asıl mesele budur.

Sivas’ın makus talihini değiştirmek istiyorsak yalnızca göçün sonuçlarını değil, nedenlerini de ortadan kaldırmalıyız. Yetiştirdiğimiz evlatlarımıza iş imkânı sunmalı, onları üretime kazandırmalı ve memleketlerinde kalabilmeleri için fırsatlar oluşturmalıyız.

Çünkü bir gencin iş bulması yalnızca onun hayatını değiştirmez. Bir ailenin umudunu, bir annenin huzurunu, bir babanın yüreğini ve bir şehrin geleceğini değiştirir.

Dün gözyaşlarını gördüğüm o kıymetli öğretmenimize buradan geçmiş olsun dileklerimi iletiyorum. Kendisine acil şifalar diliyorum. Evladının da en kısa zamanda hak ettiği bir işe kavuşmasını temenni ediyorum.

Ve son olarak şunu söylüyorum:

Bir öğretmenin gözyaşını dindiremeyen, bir gencine gelecek sunamayan şehir; bütün başarılarını yeniden düşünmek zorundadır.

Sivas’ın gençleri bu şehrin yükü değil, geleceğidir. Onlara sahip çıkmak hepimizin sorumluluğudur.

Bu yazı bir kişiyi suçlamak için değil, bir soruna dikkat çekmek ve çözüm aramak için kaleme alınmıştır. Dileğim, bir öğretmenimizin yaşadığı bu acının güzel bir gelişmeye vesile olmasıdır.

Çünkü Sivas’ın artık göçle, işsizlikle ve çaresizlikle değil; umudu, üretimi ve yetiştirdiği gençleriyle anılmasını istiyorum.

Sivas Doğan Haber’deki ilk köşe yazımın, şehrimizin gerçek gündemine ve insanımızın sesine tercüman olması dileğiyle…

Adem Akgül
Gazeteci | Sivas Doğan Haber